انتشار فایل صوتی مکالمات آقایان کوثر و هاشمی واکنش های متفاوتی در پی داشت که عموماً در جهت گمانه زنی و کشف نیت و هویت منتشر کننده و محکوم کردن انتشار این مکالمات بود تا پرداختن به محتوا. چرا ؟ برای من کاملاً غیر قابل فهم است.

نیک آهنگ کوثر اولین و اصلی ترین مذنون این گمانه زنیها و نزدیک ترین سیبل برای هدف گیری بوده و بیشترین حجم توهین و اتهام را تا این لحظه متوجه خود کرده است. فارغ از گرایشات سیاسی و عملکرد نا متوازن آقای کوثر در سالهای اخیر از آنجا که ارائه دهنده فایل این مکالمات به دادگاه و وکلای طرفین ایشان بوده اند اعتبار افشای این اسناد برای ایشان محفوظ است و جای تقدیر دارد ولی آیا مسئولیت حفظ و محرمانه نگاه داشت آنها نیز با آقای کوثر بوده و هست؟ به نظر من که نیست و نخواهد بود و اگر قرار است مردم از محتوای این مکالمات و بسیاری مکالمات و مراودات میان آقایان بی خبر بمانند، آقایان خود زحمت حفظ اسرار را بکشند و اگر کسی خبرنگار است باید به رسالت خبرنگاری او احترام گذاشته شود و اگر خبررسانی کرد و خبر با منافع مقطعی ما در تضاد بود نباید او را خائن قلمداد کرد و بر او خرده گرفت و اگر کسی با خبرنگاری مصاحبه یا حتی گفتگویی دوستانه کرد نباید توقع داشته باشد که خبرنگار اسرار او را حفظ کند چون خبرنگار خبرنگار است نه امانتدار.

در عجبم از واکنش عمومی که برای مثال در فیسبوک نسبت به انتشار این فایل صوتی صورت گرفته و هتاکی ها یی که به نیک آهنگ می شود. آیا باید از دانستن یک واقعیت هر قدر هم که تلخ باشد بیشتر ناراحت شد یا از ندانستن آن؟ آیا شناختن ماهیت افراد، شخصیت، تفکرات و عملکر کسانی که در گذشته، آینده و سرنوشت  ما تاثیر گذار بوده و هستند خوب است یا بد؟ اگر فرض را بر این بگذاریم که این فایل ها تا کنون در اختیار وزارت اطلاعات نبوده و اکنون هست که فرضی ساده لوحانه و بچه گانه است، به نظرم انتشار این فایل ها شاید موضع خانواده هاشمی را در مقابل حاکمیت تضعیف کند و در کوتاه مدت برای کسانی که دل به بازی آقای هاشمی در شطرنج سیاست ایران دوخته اند ایجاد دلسردی و یاس کند اما اثرات بلند مدت آن در آگاهی مردم نسبت به آینده سیاسی کشور و درک این مهم که خود باید در عرصه تعیین سرنوشت نقش اصلی را به عهده بگیرند و دست از دل بستن به آقایان و آقازادگان اصلاح طلب و غیر اصلاح طلب، سلطنت طلب و غیر سلطنت طلب بردارند غیر قابل چشم پوشی است.

در جایی از این گفتگو، آقای هاشمی میزان فحش ها و هتاکی ها یی که نسبت به خودش در فضای سایبری صورت گرفته را با میزان فحاشی ها و تنفری که از مجتبی خامنه ای در سایت های مختلف وجود دارد مقایسه می کند که به نظرم مهمترین و تامل بر انگیز ترین جای داستان است و نشان دهنده این واقعیت تاسف بار که ظرفیت و توان بزرگی از نیروهای سیاسی در ایران ظرف چند سال اخیر صرف ارضای غرایز بچگانه و برتری جویانه آقایان و آقازادگان شده و خواهد شد و ما براحتی فراموش کرده ایم که ایشان همان هایی هستند که روزی آرزوی دیدن این روزهایشان را داشتیم.